یلدا

[farinaz]

آخر پاییز، امشب
شب دراز است و سیاه
هر کسی از ظن خود بر این شب تاریک می دارد نگاه
آن یکی کو دلبر شیرین زبانش در بر است
تا سحر گه می نشیند در کنار و کام دل جوید ازو
گر درازای شبش صد چون شب یلدا شود
باز می نالد که ای خورشید پنهان شو به چاه
شادیهاتون مثل شب یلدا طولانی و پایدار باد.

[golchinzadeh]

در  شب یلدا مرا گیسوی تو آید بیاد
من ترا خواهم همیشه شاد شاد
 م ع گ

[farinaz]

دلا ز رنج حسودان مرنج و واثق باش         که بد بخاطر امید وار ما نرسد

[golchinzadeh]

در آئینه قسمت بین موی سپید من
نقشی زندم ایام هیهات جوانی رفت
 م ع گ

[golchinzadeh]

تا نقش جمالت بدلم پنجه فکنده
از کوی تو دل بر نکند رخت
م ع گ

[farinaz]

تا کی صبوح و شکر خواب بامداد                   هشیار گرد هان ، که گذشت اختیار عمر

[golchinzadeh]

راه رفتن  منزل عشاق بستر دیده نیست
هوشیاری از خمار باده می آید پدید
م ع گ

[farinaz]

دل بدان رود گرامی چکنم گر ندهم      مادر دهر ندارد پسری بهتر از این

[golchinzadeh]

دل به من بند نه بر غیر خودیها  هیهات
مادر دهر نه بهتر ز من اولادش هست
 م ع گ

[golnaz]

تا صبح وصال در رسیدن      درکش شب تیره را در آغوش

[golchinzadeh]

شبم بی تو پر از آه و فغان است
و روزم تیره تر از ظلمت شب
م ع گ

[Saman]

بازوان توانا و فتوت سر دست
                                 خطا است پنجه مسكين ناتوان بشكست 

[golchinzadeh]

 تر بازوان  محکم شود با پهاوانان  روبرو
 گر مرد میدانی بمان ونه  مگو از شعر نو
م ع گ

[Saman]

و گر همچنان روزگارى هلى
                               به گردونش از بيخ بر نگسلى
 

[golchinzadeh]

 یکی طشت خاکستری بی خبر
فرو ریختند ار سرائی به سر
همی گفت ژولیده دستار و موی
سر ودست شکرانه مالان به روی
که ای نفس من در خور آتشم
به خاکستری روی در هم کشم؟
بزرگان نکردند در خود نگاه
خدا بینی از خویشتن بین مخواه
بزرگی به ناموس و گفتار نیست
بلندی به دعوی و پندار نیست
قیامت کس بیند اندر بهشت
که معنی طلب کرد . دهوی بهشت
تواضع سر رحمت افرازدت
تکبر به خاک اندر اندازدت
به گردن فتد سر کش تند خوی
بلندیت باید بلندی مجوی
 زمغرور دنیا ره دین مجوی
خدا بینی از خویشتن بین مجوی
گرت جاه باشد مکن چون خسان
به چشم حقارت نگه در کسان
گمان کی برد مردم ه.شمند
که در سر گرانی است قدر بلند
 نه گر چون ت.ئی بر ت. کبر آورد
بزرگش نبینی به چشم خرد
 چو استاده ای بر مقام بلند
بر افتاده- گر هوشمندی- مخند
گرفتم که خود هستی از عیب پاک
تعنت مکن بر من بیمناک
یکی خلقه کعبه دارد به دست
 گر آن را بخواند که نگذاردش؟
 یکی در خراباتی افتاده مست
ور این را براند که باز آردش؟
نه مستظهر است آن به اعمال خویش
نه این را ره توبه بسته ست پیش
سعدی
رحمته الله  علیه

حالا چند بیت بدهکار شدید استاد سامان