بوی باران

[farinaz]

بوی باران ، بوی سبزه ، بوی خاک،
شاخه های شسته ، باران خورده پاک
آسمان آبی و ابر سپید،
برگهای سبز بید،
عطر نرگس ، رقص باد،
نغمه شوق پرستوهای شاد،
خلوت گرم کبوترهای مست...
نرم نرمک میرسد اینک بهار،
خوش به حال روزگار!
خوش به حال چشمه ها و دشتها،
خوش به حال دانه ها و سبزه ها
خوش به حال غنچه های نیمه باز،
خوش به حال دختر میخک که میخندد به ناز
خوش به حال جام لبریز ازشراب،
خوش به حال آفتاب.
ای دل من، گرچه در این روزگار
جامه رنگین نمیپوشی به کام،
باده رنگین نمیبینی به جام،
نقل و سبزه در میان سفره نیست،
جامت از آن می که میباید تهی است،
ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم!
ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار.
گر نکوبی شیشه غم را به سنگ،
هفت رنگش میشود هفتاد رنگ!
فریدون مشیری

 

[golchinzadeh]

دوست عزیز چه بدهم
گاف خوبه
 
گر می نخوری مگو که ما هم نخوریم
در کاسه ما بریز هر باده خوریم
گر تاک تو انگور ندارد چه کنیم
حالا نخوریم پس بگو کی بخوریم
 
این باده که در پیاله ام میبینی
خون جگر است و اشک در این چینی
یکروز تو هم خانه  بدی همکاسه
 آن کاسه که نشکسته چرا غمگینی
 
بر خیز و پیاله گیر و دورش گردان
با جمع بخور باده ببر لذت آن
 من از تو تو توقعی ندارم جز این
با باده خوران نشین و تاکی بنشان
 
هر روز که این کوزه گر کوزه شکن
یک کوزه شکست  با دو صد قند شکن
بر خاک زنم پیاله را خون گریم
 تا مست شود زمین و دیوانه زمن
زمن مخفف زمان است
 
گلچین که به خیام ارادت داری
عطار مشو مگر لیاقت داری؟
بیهوده سخن مران که راجی داند
تو شاعری و بسی سماجت داری

[farinaz]

یارب کجاست محرم رازی که یکزمان                        دل شرح آن دهد که چه گفت و چها شنید

[golchinzadeh]

در کارگه کوزه گری رغتم دوش
دیدم دوهزار کوزه گویا و خموش
 هر کس بزبان حال میگفتندی
کو کوزه کز و کوزه خر و کوزه غروش
 خیام

[farinaz]

شکر ایزد که میان من و او صلح افتاد     صوفیان رقص کنان ساغر شکرانه زدند

[golchinzadeh]

در میخانه ببستند  که مست مستی
ساغرم را بگرفتند که تو پا  بستی
 م ع گ

[golnaz]

یار زمن یاد کرد خود گله بسیارکرد      آهی از آن دل کشید گریه برآن ماه کرد
گلناز

[Saman]

در بيابان خشك و ريگ روان
                              تشنه را در دهان ، چه در چه صدف

[golchinzadeh]

فر کیان نخواهیم در منزل زمانه
لب تشنگانیم دز نوش ده دمادم
م ع گ

[golnaz]

من چه گویم چو مستان ز درون میجوشم       گاه گاهی ز می ناب , جرعه ای مینوشم

[golchinzadeh]

می از پیله ننوشم چو خم در ۀفوش است
 هنوز شیره جان توی خمره در جوش است
محمد علی گلچین زاده

[farinaz]

تا چه خواهد کرد با ما آب و رنگ عارض  حالیا نیرنگ نقشی خوش بر آب انداختی

[golnaz]

یار مست است عاقلان هشیارو ازپرده برون        راحت جانم کجا میباشد ای عارف  کنون
گفته اند درعاشقی مستی  پدیدار است   ولی         من سبویی میکشم از می چوساقی اندرون
گلناز

[golchinzadeh]

نه پنج روزه عمر است عشق روی تو ما را
وجدت راوحه الود ان شممت رفاتی
شیخ سعدی

[golnaz]

یاس و مریم ,سوسن و سنبل ثنایت  میکنند         بلبلان بر شاخه های گل سلامت میکنند